Bisdakplanet.net

Ang katapusan…
Ang sumpay sa niagi…
Sa dihang nibiya ko sa among lugar didto ko nipadulong sa akong ayaan, igsoon sa akong mama. Bisan tuod dili ko kaayo klos ni nga ayaan, apan bukad kaayo ilang mga bukton nga nisagop nako tungod lagi kay baga pa man ang akong bulsa atong panahuna.

Didto ako nag dugay sa akong ayaan ug walay nasayod sa akong pamilya kong diin ako nipaingon. Bisan tuod gi oto oto ko sa akong ayaan gibaliwala lang kanako ang tanan, gihukasan ko sa akong mga handuman sa akong pag panarbaho (alahas), gibaliwala lang nako tungod lagi kay mo balikay man ako sa Dubai.

Hangtud nga nahuman na ang akong 3 ka bulan nga bakasyon sa pilipinas ug nibalik nako sa Dubai. Sa akong paghibalik, gibalon nako ang tumang kasakit, kamingaw ug puno sa pagmahay ngadto sa akong pamilya. Sige ko ug hilak!

Bulan ang naglabay, gibati nako ug dakong kamingaw sa akong papa ug mga igsoon, ug labaw sa tanan kang mama. Sayod ako unsa ang dakong kaguol sa akong amahan nga nibiya ko nga wala sila nasayod kung asa nako nipaingon.

Usa ka higayon nanawag ko sa amoa ug pwerteng lipaya sa akong papa, ni hilak siya sa dakong kalipay nga ako naka domdom pa sa ilaha. Gisulti niya ug unsa ang iyang dakong kaguol sa dihang ako nibiya nga walay pananghid. OO gipasaylo ko sila tungod kay pinangga kaayo nako akong pamilya.

Duha ka tuig ang nilabay, ug ako mag minyo na. Sa Dubai kami gikasal sa akong bana tungod lagi kay gusto pod mo witness ang akong duha ka amo sa among kasal. Sa among kasal walay pamilya nako nga naka tambong kay matud ni papa ” Dae di lang ko moanha kay mahadlok man ko mosakay sa edro”. Sa side usab ni bana nako walay pamilya usab niya ni tambong tungod kay nahadlok sa gyera sa Irak, kay mao man sad tong pag sugod sa gyera.

Pagka human sa among kasal, tuig 2003 naabot ko dire sa Europe, wala na gani ko niuli sa pilipinas ni diretso lang ko Dubai- Europe. Sa akong pag-abot sa lugar sa akong bana, wala nako damha nga ang akong ugangan sama ang iyang pagtagad nako nga tinuod ko niyang anak. Ug usab akong pagtagad kaniya isip akong tinuod nga inahan. Dako akong pasalamat sa Ginoo nga gihatagan ako niya ug buotan kaayo nga ugangan.

Tuig 2005, among plano sa akong bana nga manguli mi sa pilipinas ug kuyogon namo ang akong amahan inig balik, kay matud ni papa… “Dae gusto ko mo tan-aw ug snow”. Ug mao to akong gipa asekaso ang passport ni papa kay bulan sa Marso 2005 moabot mi sa pinas.

New year adtong 2005, nanawag ko sa amoa ug akong naka istorya si papa pwerte nila kasadya kay grabeh daw kadaghan sa ilang handa, kay gipadad-an daw sila ug kwarta sa akong igsoon nga babaye pang party. Sa telepono nadungog nako sila sa ilang ka bibo ug malipayon usab ako.

Lapas na alas dose dire sa Europe ug buntag na usab sa pilipinas, petsa uno 2005. Naka dawat ako ug long distance call, wala ako kaila kong kinsa ang naa sa telephone kay babaye man ug tingog niingon, “dae kinahanglan mouli ka karon dayon kay imong papa naa sa hospital”. Nakurat ako sa maong balita ug nagkurog akong kalawasan. Pagka taud-taud nakadawat na sad ko ug long distance call gikan sa Dubai sa akong igsoon nga babaye, nga pwerteng hilak kay si papa…si papa mao ra kini nga pulong akong madunggan gikan kaniya ug kaming duha nag hinilakay na sa telepono.

Hangtud nga nanawag akong igsoon nga lalaki, “dae wala na si papa”. Mura ko ug mabuang atong panahuna. Wala ko nag dahum nga naa diay sakit akong amahan, na heart attack daw kini ug wala na kaabot sa hospital. Pwerte kasakit sa akong gibati adtong panahuna. Dakong konsensya ang akong gibati.

Diha diha nilupad ko pauli sa amoa. Gibasol nako ug ayo akong kaugalingon tungod sa akong nabuhat ngadto sa among amahan. Wala man lang ko naka amin ug naka gakos sa akong amahan adtong pag uli nako sauna, nibiya ko nga walay pananghid ug nagool kini siya pag-ayo. Mao kini nga mga pagmahay ang akong gibati sa akong pag uli sa pilipinas.

Kung pwede pa lang balikon ang oras ako na kining gibuhat. Ug tarungon tong akong sayop nga nabuhat sauna. Pasayloa ko pa, sa akong nabuhat kanimo sauna. Apan dili nako niya madunggan sa akong pag pangayo ug pasaylo. Pagka Sayang!

Sa karon, akong gi timbang timbang akong kaugalingon, unsa kaha kung gipahibalo ko sa akong amahan nga wala na si mama, wala usab ako kahibalo ug unsay mahitabo sa akong kaugalingon. Dili ko kini matubag.

Tinuod, Everything Happens for a Reason.

Kalooy sa akong mama ug pagka looy usab sa akong papa, apan sayod ko malipayon na silang duha karon uban sa atong makakagahum sa tanan.

Busa kung kita adunay kahiubos sa atong ginikanan, ato gyud diay kining ipadungog ug unsa kadako ang atong pagmahal ngadto kanila kay kitang tanan lumalabay lang dinhi sa kalibutan.

Sakit man preskuhon ang maong samad, apan gi share ko ni nga kaagi tungod bulan daw sa Hulyo nawala ang among pinanggang inahan, apan wala ako kahibalo sa petsa, kay dili ko gustong masayod.

Salamat sa inyong pagbasa. THE END!!!